STOWARZYSZENIE

 

O NAS
STRONA GŁÓWNA
MANIFEST
GENEZA I CELE
KONTAKT
WYSZUKIWARKA
HISTORIA GRUPY

GALERIA ZDJĘĆ

FILMY

DO SŁUCHANIA

TEATR SANTO SUBITO

POEZJA

DO CZYTANIA

RZYM 16-23.10.2010

ZIEMIA ŚWIĘTA 19 - 26.04.2013

 

2007.01.06 Spotkanie kolędowe

6-ego stycznia, w Uroczystość Objawienia Pańskiego odbyło się kolejne spotkanie grupy Santo Subito. Tym razem zebraliśmy się po to, by zgodnie z tradycją chwalić Małego Jezusa poprzez wspólne kolędowanie. Rozpoczęliśmy od „Wśród nocnej ciszy…”,, potem były „Lulajże Jezuniu…”, „Bóg się rodzi”, „Cicha Noc”, „Mizerna cicha…” i inne. Ogromne wzruszenie ogarnęło wszystkich uczestników spotkania, kiedy Piotr włączył nagranie kolędy „Oj Maluśki….” W wykonaniu kochanego Jana Pawła II.

W przerwach między kolędami opowiadaliśmy sobie o zwyczajach i tradycjach świątecznych wciąż kultywowanych w naszych domach i o tych już zapomnianych. Na początek jedna z mam obecnych na sali poczęstowała wszystkie dzieci przygotowanymi przez siebie ciasteczkami, z których 3 miały w środku migdały. Kto znalazł w swoim ciasteczku migdała, zostawał królem (jak przystało na dzień Trzech Króli, szczęśliwe ciastka były trzy). Dowiedzieliśmy się także o opłatkach oblepionych wianuszkiem miodu (ten zwyczaj znany był m.in. Agacie i Wioli – najprawdopodobniej pochodzi on ze wschodniej Galicji), o snopach siana w rogu izby symbolizujących życie, urodzaj i dostatek (opowiadał o nich ks. Piotr – okolice Terespola i p.Basia – okolice Piotrkowa Trybunalskiego). Maciek wspominał źdźbła siana wyciągane spod obrusa po Wigilii i opowieści, jakie na podstawie tego siana tworzył jego tata; Wiola mówiła o uszkach ze śledziami, Magda o postnych wigilijnych gołąbkach, a ktoś jeszcze o rybie wigilijnej z piernikiem. Ewa i Andrzej żałowali, że Andrzej nie ma na imię Adam, bo wtedy zamiast podwójnej uroczystości, w wigilię obchodziliby trzy święta jednocześnie. Opowiadali o tym jak w Krynicy w drugi dzień Świąt spotkali kolędników, których w Warszawie próżno szukać (może zaszczepienie tego zwyczaju na Kabatach będzie naszym zadaniem za rok?). Ktoś opowiadał o różowych opłatkach; ktoś inny o zawieszanej u sufitu choince (to chyba podłaźniczka?) i o małej kuzynce, która potajemnie, z narażeniem życia wdrapywała się na krzesło, aby wyjeść zdobiące tę choinkę cukierki.

 


Ksiądz Piotr, kiedy z wielkim trudem udało mu się dojść do głosu opowiedział także o przeglądzie chórów kolędniczych, który co roku organizuje Kościół Prawosławny w jego rodzinnym Terespolu. Biorą w nim udział chóry z Ukrainy, Białorusi, dawnej Jugosławii i z Polski (i tutaj pojawił się kolejny pomysł na przyszły rok: Kabacki Przegląd Kolęd z różnych Krajów). 

Najlepiej przygotowany ze znajomości odchodzących w zapomnienie tradycji był Piotr. Lektura książki „Polskie tradycje świąteczne” sprawiła, że razem z Basią sypali przykładami jak z rękawa. Jednak zdecydowanie najbardziej zaskoczył wszystkich opowieścią o zwyczaju wigilijny kultywowanym kiedyś w jego domu rodzinnym. Otóż przed każdym nakryciem stawiano na stole małą świecę. Tradycja głosiła, że ten uczestnik wieczerzy wigilijnej, którego świeca gasła pierwsza miał jako pierwszy … przenieść się do Domu Pana. Niektórzy sceptycznie nastawieni uczestnicy naszego spotkania podejrzewali Piotra, że pomyliły mu się święta i że musiało to dziać się przy innej okazji, ale ten obstawał przy swoim. Spore poruszenie wywoła informacja o tym, że pies jest zwierzęciem, z którym nie należy dzielić się opłatkiem, bo naszczekał na Pana Jezusa. Doprecyzowano, że prawdziwym powodem tej dyskryminacji jest fakt, że przecież w Stajence Betlejemskiej psa nie było. 

Oprócz kolęd i opowieści o wigilijnych zwyczajach odczytane były także fragmenty homilii, wypowiedzi i modlitw Jana Pawła II. Przeżywaliśmy wspólnie relację arcybiskupa Dziwisza z wigilii z Ojcem Świętym, którą odczytała Alicja i fragment homilii wygłoszonej w wigilię 2002 r. Wysłuchaliśmy słów modlitwy Ojca Świętego z 2004 roku, którą drżącym głosem przeczytała mała Zosia oraz część homilii wygłoszonej przez JPII na Boże Narodzenie 2004 r., w której zachęcał nas aby „ postawić Boga na czele swoich dążeń”.

 


Spotkanie w ten wieczór zgromadziło wyjątkowo dużo osób. Przybył oczywiście trzon grupy Santo Subito (czyli „weterani”), grupa „początkujących”, a także kilkoro „debiutantów”. Ze względu na tych ostatnich Maciek opowiedział o całej idei Grupy Santo Subito, o dotychczasowych wspólnych spotkaniach, pielgrzymkach, o czytaniu nauk JPII i oczywiście o sukcesie akcji ciasteczkowej. Bardzo Bożonarodzeniowo zabrzmiały słowa Maćka o tym, jak to w tej kabackiej sypialni powstaje autentyczna wspólnota coraz bliższych sobie ludzi, o tym, z jaką radością tworzący Santo Subito podejmują kolejne inicjatywy i o tym, że dobrze jest mieć w sąsiedztwie kogoś, na kogo można liczyć. Zwłaszcza w dużym mieście. Jeżeli ktoś spośród „debiutantów” wcześniej nie był przekonany, czy dobrze zrobił przychodząc, po tych słowach Maćka pewnie się pozbył się wątpliwości.

 

Galeria zdjęć


GALERIA POZIOMA
ŚWIĘTY JAN PAWEŁ II

!!! CO, GDZIE, KIEDY !!!
wrzesień, 2018
pnwtśrczptsbnd
12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

PODZIĘKOWANIA

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

AKT ZAWIERZENIA GRUPY

SONDA
Czy Polacy wystarczająco pielęgnują pamięć św. Jana Pawła II
TAK
NIE

Wyniki
WAŻNE STRONY

Parafia Św. Ojca Pio na Kabatach w Warszawie
Parafia przy której działa
grupa Santo Subito
www.opio.pl

Stowarzyszenie Pamięci Jana Pawła II
Ruch kolekcjonerów
pamiątek Jana Pawła II
stowjanpawel2.rejowiec.pl

KONTO UŻYTKOWNIKA
Witaj,
nie jesteś zalogowany.

Zaloguj się
Grupa "Santo Subito" - Parafia Św. Ojca Pio w Warszawie
ul. Rybałtów 25 - tel. Maciek 607-370-111, Piotr 604-280-522
e-mail: maciej.tc@gmail.com, popoinke@gmail.com
Informacje działają w oparciu o system CMS Webman
Generowanie strony [s]: 0.0794