Grupa Santo Subito przy parafii Św. Ojca Pio w Warszawie

 Jak powstała grupa „Santo Subito” i jakie sobie stawia cele?

 
Idea powołania grupy „Santo Subito” zrodziła się w kwietniu 2005, gdy po śmierci Jana Pawła II przeżywaliśmy niezwykłe chwile. Ogarnęło nas poczucie ogromnej straty, zagubienia i żalu, ale też z drugiej strony - doświadczaliśmy tego wyjątkowego uczucia wyciszenia, wzajemnej życzliwości okazywanej w pracy i na ulicy. Pojawiały się gesty pojednania od kibiców zwaśnionych klubów po polityków skłóconych ze sobą od lat. Zadawaliśmy sobie wówczas pytanie: „Jak długo to może trwać”, „Co zrobić z tą falą dobrych uczuć?, „Jak uchronić ją przed zapomnieniem i przemijaniem?”.

Tej refleksji towarzyszyła też myśl: „Ile tak naprawdę znamy z tych 28 000 stron zapisanych przez „naszego Papieża”. Ile czytaliśmy Jego encyklik, książek czy poezji? Czy rzeczywiście wiemy, czego przez te lata nas nauczał?” Postanowiliśmy spotkać się w gronie kilkunastu osób. Czuliśmy potrzebę porozmawiania o tym, co się wydarzyło, czym był dla nas Pontyfikat Jana Pawła II. Chcieliśmy zatrzymać tę falę życzliwości i przenieść ją w przyszłość, a przede wszystkim zaczęliśmy nadrabiać swoje zaległości.

Cel nr 1 - Lepsze poznanie nauki Jana Pawła II

Te zaległości nadrabiamy przygotowując się do spotkań przez czytanie jednej wybranej pozycji z twórczości Jana Pawła II. Spotkania odbywają się średnio raz w miesiącu, czasem częściej. Pierwsze odbyło się 14 V 2005 roku. Na spotkaniu omawiamy przeczytaną pozycję, dyskutujemy o niej, dzielimy się własnymi refleksjami i przemyśleniami. Zastanawiamy się jak przeczytane treści przenieść do naszego życia zawodowego, jak wzbogacić nimi nasze życie rodzinne, społeczne. Chcemy poprzez poznawanie nauki Jana Pawła II zbliżać się do Boga. Podczas spotkań słuchamy również Jego homilii, oglądamy fragmenty filmów, śpiewamy ulubione piosenki Papieża, delektujemy się kremówkami lub innymi słodkościami przyniesionymi przez nas. Zawsze spotkaniu towarzyszy modlitwa, często związana z tematem spotkania lub z okresem liturgicznym.

Cel nr 2 – Wędrówki śladami Jana Pawła II

Chcemy podążać ścieżkami Jana Pawła II również dosłownie. Pielgrzymujemy, więc do miejsc Mu bliskich od Wadowic, gdzie „wszystko się zaczęło”, poprzez dróżki w Kalwarii, umiłowany Kraków gdzie, „każdy kamień był Mu drogi”. Dotarliśmy Jego śladami do Niepokalanowa, na Wigry, pojechaliśmy do Wilna na Ostrą Bramę, do Szawle na Górę Krzyży. Płynęliśmy kajakami Krutynią i Czarną Hańczą, a także Kanałem Augustowskim na statku „Servy”.

Jeździmy tam po to, aby odczuwać Jego obecność we wspomnieniach ludzi, którzy Go spotkali, wsłuchujemy się w ich opowiadania, przeżycia, dzielimy emocje, które im towarzyszyły. Oglądamy pamiątki po Nim, miejsca gdzie przebywał, oglądamy zdjęcia z Jego pobytu. Chcemy się wczuć w atmosferę tamtych chwil, ale także przekazać ją  naszym dzieciom. Przed przyjazdem na miejsce czytamy lub oglądamy fragmenty filmów z pobytu Papieża, wsłuchujemy się w Jego homilie. Wycieczki po Polsce to także pokazywanie młodemu pokoleniu piękna polskiej przyrody, to pokazanie dumy i radości z ojczystej ziemi oraz lekcja patriotyzmu i miłości do Ojczyzny.

Cel nr 3 – Pomoc potrzebującym.

Jan Paweł II tak często mówił o „wyobraźni miłosierdzia”. Jesteśmy świadomi, że istnieje wokół nas, tak wiele osób potrzebujących pomocy. Chcemy pomagać, choć niektórym. Objęliśmy patronatem 2 Domy Dziecka w Gołdapi i w Częstochowie, fundujemy stypendium naukowe, pomagamy finansowo rodzinie będącej w bardzo trudnej sytuacji. Najczęstszą formą pomocy jest zdobywanie funduszy poprzez pieczenie ciasteczek, organizowanie loterii fantowych, a następnie ich sprzedaż w parafii. Za uzyskane pieniądze organizujemy dla dzieci wycieczki do Warszawy, zakupujemy sprzęt muzyczny.

Corocznie organizujemy akcję „Listy do Mikołaja”. Chcemy działalność charytatywną rozwijać zakładając fundację, bądź stowarzyszenie.

Cel nr 4 – Inne wydarzenia, jak np.: poznawanie życia Karola Wojtyły/Jana Pawła II. Uświadamianie sobie i innym, jaką rolę odegrała Jego osoba w różnych wymiarach naszych czasów. Podtrzymywanie pamięci o naszym Papieżu.

Życie Jana Pawła II było dla nasz wszystkich wielkim darem od Boga. Chcemy, więc je bliżej poznać poprzez następujące aktywności:

a) Spotkania z ludźmi bliskimi Papieżowi, osoby związane z Janem Pawłem II za Jego życia, autorzy książek na Jego temat, artyści recytujących Jego poezję, dziennikarze. Słuchamy ich relacji i wspomnień ze spotkań z Papieżem, rozmawiamy o różnych wydarzeniach, które głęboko utkwiły im w pamięci.

Dotychczas mieliśmy radość spotkania i rozmowy z Kardynałem Stanisławem Dziwiszem, Kardynałem Macharskim, Księdzem Mieczysławem Malińskim. Organizujemy cykl spotkań z Pawłem Zuchniewiczem. Lista osób, których chcielibyśmy spotkać jest długa.

b) Organizację konkursów wiedzy o życiu JPII, konkursów poetyckich, recytatorskich. Szczególnie zależy nam na uczestniczeniu w nich młodych ludzi. Coraz lepiej się udaje się realizować ten cel. W ostatnim konkursie Wiedzy o Życiu JPII wzięło udział 70 osób, w tym 50-cioro dzieci ze szkół podstawowych.

c) Uroczyście obchodzimy rocznice wyboru Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową,  czy rocznicę śmierci 2 IV.
Rozpoczyna te wydarzenia Msza Św., po której przygotowujemy wieczory wspomnień przeplatane fragmentami filmów, poezji papieskiej, piosenkami zespołu „Do Góry Nogami”, który działa w ramach naszej grupy. Zorganizowaliśmy dotychczas 6 wieczorów wspomnień. W drugą rocznicę śmierci JPII zespół wydał płytę poświeconą Ojcu Świętemu, a zatytułowaną „Santo Subito”. Aktywność ta pozwala nam pełniej zrozumieć rolę, jaką odegrał Jan Paweł II w wymiarze religijnym, społecznym, narodowym, w naszej drodze do wolności. Przypominamy o tym sobie i innym dziękując Bogu za dar Jana Pawła II.

Wstańcie, chodźmy razem
Nazwaliśmy naszą grupę „Santo Subito” i zapraszamy do niej wszystkich, którym bliska jest myśl Jana Pawła II. Jako „Pokolenie JPII” jesteśmy odpowiedzialni za to, co zrobimy z takimi chwilami, jakie przeżywaliśmy w kwietniu 2005 r. Czy pozwolimy im przeminąć, czy zakopiemy talenty do ziemi, czy też – jak zdrowe drzewo wydamy owoce, dzieląc się nimi z potrzebującymi.

Niemniej istotne jest to, co uczynimy ze spuścizną Jana Pawła II: czerpiąc z niej znajdziemy siłę do życia – bez Niego cielesnego, – ale z Nim – duchowym.

A więc zgłębianie Jego dzieł, a więc modlitwa, a więc dzielenie się słowem, a gdy nasycimy się duchowo – pójdziemy dzielić się tym, co każdy ma najlepszego.